شیوه پارتی بعد از حمله اسکندر به ایران و در دوره های اشکانی وساسانی پیدا می شود ، در این دوران است که توجه به معماری یونانی رو به افول می رود و استفاده از مصالح بومی رواج می یابد، مهمترین دستاورد این عصر استفاده از پوششهای طاقی در دهانه های بزرگ و گنبدها در زمینه چهار گوش می باشد که آتشکده فیروزآباد ، کاخ بیشابور ، کاخ سروستان ، ایوان کرخه از نمونه های ابنیه این دوران می باشند در این عصر گچ بری با خطوط شکسته و خمیده و استفاده از کنگره ها در نمای ساختمانها رواج یافته و قرینه سازی در نیایشگاهها و کاخ ها مورد توجه قرار می گیرد.

بهره گیری از آسمانه‌های خمیده تاقی و گنبدی (تاق آهنگ، تاق و تویزه و نیم گنبد) بهره گیری از چفدهای مازه دار برای تاق‌ها و گنبدها پی سازی با سنگ لاشه؛ گوشه سازی چوبی، سکنج، ترمبه و فیلپوش در زیر گنبدها. ساختمایه‌های بوم آورد، سنگ لاشه، خشت و آجر، ملات گیر چارو در این شیوه چشمگیر میباشد.

مهمترین ویژگیهای معماری شیوه پارتی:

  • گوناگونی در طرح‌ها و بهره گیری از اندام‌های گوناگون
  • جفت سازی در نیایشگاه‌ها و کاخ‌های پذیرایی و  جفت سازی در کاخ‌های مسکونی و خانه‌ها
  • درونگرایی با بهره گیری از میانسرا
  • شکوه و عظمت دادن به ساختمان‌ها با بلند ساختن آنها

آثاری از سبک پارتی:

  • کاخ الحضرا- ۱۲۳ پ.م
  • مجموعه نسا- ۱۷۳-۱۳۶ پ.م
  • کاخ آشور- ۱۰۰-۱ میلادی
  • کوه خواجه- سده نخست میلادی
  • بازه هور- (احتمالا نخستین چهار طاقی پیش ازساسانی)
  • آتشکده فیروزآباد
  • آتشکده نیاسر
  • قلعه دختر- ۲۲۴ میلادی
  • طاق کسری- ۲۴۱ میلادی
  • بیشابور - ۴۳۸-۴۲۰ میلادی
  • کاخ سروستان- ۴۳۸-۴۲۰ م
  • کاخ شیرین- ۴۳۸- ۴۲۰ م
  • نیایشگاه آناهیتادر کنگاور